Vlaamse cinema heeft zijn eigen Titanic. Over de teloorgang van de scheepsbouw.

Bij de uitvaart van het laatste schip van de Boelwerf in Temse kwam een einde aan de bouw van zeeschepen in België. De documentaire is de kroniek van een industrie, van begin (houten bootjes) tot einde (gesofistikeerde zeeschepen). De saga is tegelijk een brok sociaal-economische geschiedenis. In de plaats van een onbegrensd geloof in groei komen we tot twijfels.

'Er zijn in België in het verleden maar twee gelijkwaardige films gemaakt: Joris Ivens en Henri Storck met Borinage in 1933 en Frans Buyens met Vechten voor onze rechten in 1962. […] Op het eerste gezicht lijkt Vromman te kiezen voor een vrij traditionele aanpak, maar Vromman die voordien vrij experimentele video's maakte, verweeft ook minder klassieke elementen in zijn film.'
Bart De Wilde - Samenleving en Politiek - jaargang 6 (1999), nr. 8, p. 47-48

Jan Vromman (scenario en realisatie)

DVD 1

eerste deel: Champagne! 1829 – 1969 (86')
1995: bedrijfsbezetting, de doodsklokken luiden op de scheepswerf. Deze met emoties beladen constatering staat in contrast met het verhaal van groei en bloei van het bedrijf. De tonnenmaat van de schepen neemt toe. Houten bootjes worden gesofistikeerde gastankers. Het aantal werknemers, werfnummers stijgt. Meer dan 3000 worden het er. Op de scheepswerf groeien de schepen van kiel tot kraaiennest, van kop tot kont.

tweede deel: Roes 1969 – 1986 (81')
Het zijn wonderlijke jaren, een rechtvaardiger wereld zou mogelijk zijn, andere sociale verhoudingen… De klassenbewuste arbeider komt niet alleen tegenover de werkgever voor zijn rechten op, maar ook met de officiële vertegenwoordiging van de vakbonden zijn er spanningen. Strijdsyndicalisme wordt overlegsyndicalisme. Tegelijk komt het bedrijf in moeilijkheden.

DVD 2

derde deel: Zware Kop 1986 – 1997 (83')
Bijna failliet, faling, bedrijfsbezetting, tweede faling, tweede bedrijfsbezetting, uitverkoop, de laatste schepen… Bij het relaas van dit stervensproces komen de vragen omtrent 'arbeid en toekomst'. Uit angst onze materiële welvaart te verliezen, durven we ons de vraag naar zinvolle arbeid niet meer stellen.

extra: Woord / Vuist / Lied (35')
We vinden Jan Cap en José De Staelen terug in 2009. Ze gaven met vele anderen vorm aan de sociale strijd op de Boelwerf in Temse. Beide zijn autodidact. Jan Cap leerde op een overtuigende wijze het woord nemen. José De Staelen werd zowat de voorzanger van de sociale strijd. Zingen en spreken gaan van hart naar lippen en zijn verankerd in een leergierigheid en een echt contact met de noden van de werknemers. In deze bescheiden documentaire spreekt Jan Cap over zijn ervaring. José zingt enige liederen die hij, terugblikkend, zelf schreef. Het is Frans Wuytack die de bouwstenen 'woord', 'vuist', en 'lied' in een breder kader plaatst.

kleur en zwart/wit, 250 min. + 35 min.
taal: Nederlands, Frans
ondertitels: Nederlands, Frans, Engels